Maandagmorgen had Cindy nog bijna 39°C koorts, mama heeft nog iets gegeven ertegen en haar licht gekleed opdat de koorts niet extreem zou de hoogte ingaan. De dokter is rond tien uur gekomen en heeft haar helemaal onderzocht en kon geen verklaring vinden waarom Cindy plots zoveel koorts had. Ze kon me niet meer zeggen dan de koorts in de gaten te houden en als ze te hoog werd, ze naar beneden te halen. Gelukkig bleef de koorts toch al stabiel. Mama heeft alleszins van de dokter twee dagen omstandigheidsverlof gekregen zodat mama voor haar kleine meid kon zorgen.

Dinsdag ging het al veel beter, de koorts was al tegen de 38°C gezakt, waardoor mama er geruster in werd. ’s Morgens had Cindy nog iets gekregen tegen de koorts, en dat hielp goed. ’s Avonds had Cindy amper 37.5°C tegenover de 40.2°C van de zondagavond, waardoor mama eens informeerde bij de dokter of Cindy al naar de crèche mocht daardoor. Ze had eigenlijk niets meer gekregen van medicijnen tegen de koorts sinds ’s morgens.

Maar wat mama wel frappant vond is dat Cindy desondanks zo’n koorts nog altijd goed blijven eten is, en heel flink bleef spelen. Mama stond gewoon versteld van haar kleine meid, en was zeer gelukkig toen dinsdag alles veel beter was.

Woensdag en donderdag is Cindy dan naar de crèche geweest terwijl mama gaan werken was. En vrijdag was het opa’s toer om op Cindy te passen. Het waren alleszins de beste maatjes toen mama er toe kwam ’s avonds.
Mama is dan samen met Cindy naar hun thuis gegaan, waar ze nog geravot hebben tot slapenstijd. En de zaterdagmorgen was Cindy al vroeg op het appel, al zo van half zeven. Ze moest naar het toilet en wou niet meer gaan slapen nadien. Dus het was voor mama even vroeg uit de veren. We hebben dan nog wat gespeeld voor het tijd was om naar haar papa te vertrekken.

Zaterdag heeft mama dan nog met Sassie naar de sauna geweest in de namiddag, en ’s avond had mama beloofd aan ‘Kiki’ om te gaan helpen met de ‘bar’ op het verjaardagsfeest van zijn vrienden in de schuttersclub. Mama vond dat wel plezant, het was iets heel anders. Maar ze had er wel niet bijgehoopt dat ze er zo’n pijn in haar rug aan overhield. Gelukkig is het vandaag al ietsje over.

En zondag, tja, kuisdag… M’n kleine meid is er niet, dus er van profiteren om alles hier op orde te krijgen tegen dat ze morgenavond terug naar huis komt.

Maandag zijn we naar mama’s (ondertussen ex-) collega Leen geweest om haar te feliciteren met de geboorte van haar tweede zoontje. Cindy was wat angstig toen ze Bjorn zag, maar ja wat wil je. Het is ook een ‘beer’ van een vent, op twee manieren bedoelt. Hij deed Cindy schrikken door zijn voorkomen, maar hij was heel lief voor haar ook. Hij hielp haar bij alles toen ze wou meekijken hoe hij Gustje’s pamper ververste en dergelijke. Dus ze ontdooide wel snel.
Gustje is een heel rustig babytje, en een schattig ook. Ik kan me eigenlijk nauwelijks nog voorstellen dat Cindy nog zo klein is geweest. Toen Stan, het oudste zoontje thuis kwam, was hij heel curieus naar Cindy wie zij was en zo. Maar het duurde toch even vooraleer ze wat samen speelden… En met wat, een ridderkasteel en vuurballen! Mama lag toch strijk toen ze Bjorn, Stan en Cindy daarmee zag spelen. Het was een schattig zicht.
Mama was ook vooral blij dat ze Leen nog eens gezien had en gesproken, want er is ondertussen ook heel veel veranderd voor mama op het werk. En niet alles wist ze al… Maar we wonen niet zo extreem ver van elkaar, dus afspreken is nog altijd mogelijk. JJ

Nadien zijn we terug naar oma en opa gegaan, want mama moest ’s anderendaags gaan werken. Dus Cindytje bleef terug bij oma en opa slapen.

Wat zou mama blij zijn met een huisje met een tuintje, en werk dichter bij huis… Tijd brengt raad zeker?

 

Dinsdag moest mama terug gaan werken, en Cindy naar de crèche tot en met vrijdag… Maar toegegeven dat mama vond dat de werkweek enorm snel is gegaan. Voor ze het besefte was het al vrijdag. Waarschijnlijk omdat mama zich toch al iets beter in haar vel voelt wat haar werk betreft, ze kan nu eindelijk terug met plezier gaan werken. Er is nu nauwelijks nog spanningen…

Vrijdagavond zijn mama en Cindy naar huis gegaan om daar te slapen bij mama. Maar de auto moest wel bij opa en oma blijven staan omdat het dit weekend “kermis op het plein” is, en bijgevolg mama nergens nog kan en mag parkeren. Het is ook heel frustrerend voor de nachtrust en niet alleen die van mama.
Cindy kon niet slapen want ze was bang van alle knallen die ze hoorde. En zekerlijk toen het vuurwerk begon om iets voor tien. Mama wou haar toen mama naar buiten ging om Cindy het vuurwerk te tonen, en haar uit te leggen dat ze er niet bang voor hoefde te zijn, zette de kleine meid het op een schruwelen… Mama geen andere oplossing dan maar naar binnen te gaan en  heeft haar terug meegenomen in de zetel en nog wat tekenfilmpjes bekeken tot het vuurwerk ophield. Dan zijn ze samen gaan slapen in mama’s grote bed, want Cindy durfde die avond niet alleen slapen. Mama vond dit niet zo erg, tot ze midden de nacht een paar vuisten in haar gezicht kreeg… Dan heeft mama haar slapende kleine meid terug in haar eigen bedje gelegd om verder te slapen. Het lawaai was al serieus geminderd, maar echt goed heeft geen enkel van ons geslapen.
Dit was ook hetgeen wat haar papa vroeg toen Cindy daar aankwam de zaterdag, waarom ze er nog zo moe uitzag… Ik heb het hem uitgelegd en gevraagd om haar iets te laten bij slapen. Mama is naar dan terug naar huis gegaan en heeft onderweg wat boodschappen gedaan. Maar toen ze thuiskwam tegen de middag heeft ze wel terug een uurtje of twee gaan slapen toen het nog rustig was… Dan begon de ‘velokoers’ en was alle rust voorbij.
Gelukkig was Dominiek zo lief om ergens te gaan eten vanavond, weg van alle drukte. Maar ’s avonds toen ik wou gaan slapen rond een uur of 1 was het volle leute op het plein achter me. Slapen diende ik niet te doen, zelfs niet met oordopjes… Naar de politie gebeld om te vragen tot hoe laat ze mochten feesten, dat was een domper, omdat het nog een uur later was. Maar omdat ze na half twee nog niet ophielden of op z’n minst de muziek stilder zetten, heb ik teruggebeld om te vragen dit te doen. Een mens wil wel graag slapen… En dan te denken dat om 6u er rommelmarkt begon… Gelukkig helpen oordopjes om dat laatste ’t hoofd te bieden.

Deze middag is mama gaan uitwaaien in Oostende, gaan wandelen met haar ouders en oma in het koninginnenpark. Nu hoopt mama enkel op slaap deze nacht… Gelukkig stelt Cindy het beter bij papa. Ze heeft haar slaap in gehaald en ging deze middag zwemmen. Maar mama was blij dat ze haar kleine meid gehoord heeft deze middag… Dat maakt het gebrek aan slaap wel goed.

Maandag moest mama terug gaan werken na een maand thuis te zijn. Aanvankelijk was ze met een goed humeur opgestaan en zag ze het volledig zitten, tot haar iemand zei: “Tiens, ’t komt toch nog eens werken”. Was het nu niet de persoon waar ze, tot haar grote spijt, niet goed mee kan overeenkomen, desondanks alle verwoede pogingen die mama al geprobeerd heeft, die haar dat zei. Mama haar humeur en moraal had terug een flinke deuk gekregen, en dat amper een uur nadat ze op haar werk was toegekomen.
Nu ja, dinsdag was er alleszins niet beter op geworden. Het enigste positieve dat mama die dag naar uitzag was dat haar kleine meid terugkwam van haar papa. Cindy bleef die avond bij mama slapen, want mama moest ’s anderendaags maar tegen de middag in Brussel zijn. Niet om te gaan werken, maar om een examen af te leggen.

 

Woensdag heeft mama haar kleine meid zelf naar de crèche gedaan. Ze had eigenlijk ook niet veel zin om te gaan, en ik kon het haar ook niet echt kwalijk nemen. Een maand alleen met mama of papa zijn, ipv naar de crèche te gaan, het is een wereld van verschil. Maar toch moest ze blijven, omdat mama door moest gaan naar het examencentrum in Brussel.

Op de trein heeft mama zelfs nog een paar ex-collega’s van Oostende terug tegengekomen, die ook naar hetzelfde examen gingen. Puur toeval dat mama er bij ging zitten, ze had An nooit herkend.

Om een uur of vijf was mama al terug aan de crèche om haar kleine meid op te halen en naar oma en opa te gaan. Het was ook al meer dan tien dagen geleden dat ze hun kleindochter nog hadden gezien, maar Cindy was toch wat onwennig het eerste moment. Ze is er wel blijven slapen, omdat mama ’s anderdaags terug vroeg moest gaan werken.

 

Donderdag heeft mama haar hart wat kunnen luchten aan twee mensen en dat heeft eigenlijk ook deugd gedaan, weten dat er toch mensen zijn oprecht om je geven. Alleen is het jammer dat het zo lang moet aanslepen… En nog is er geen oplossing.

’s Avonds was mama’s kleine meid ook terug bij haar thuis. En heel toevallig kwam ook de juffrouw van het schooltje langs om Cindy in te schrijven voor november. Mijn kleine meid wordt snel groot… Op 9 november is het de eerste schooldag voor mijn kleine meid. Dat zal raar doen voor ons allemaal. Wat ook verrassend was is dat Cindy niet echt schrik leek te hebben van de juffrouw. Of was dit schijn, daar het een thuismatch was? Dat zal ik pas volgende week vrijdag weten, dan is er een open klasdag voor de peutertjes.

Vrijdag heeft mama de strijk van twee weken ver weg gewerkt, en ook anders wat gekuist. In de middag zijn we dan eerst om boodschappen geweest, en ook de foto’s van de reis gaan ophalen.

Nadien zijn we nog eens naar het ziekenhuis op bezoek geweest bij Silke, die een zware rugoperatie ondergaan heeft. Mama was aangenaam verrast dat ze zich al zo goed uit de slag kon trekken om eigenlijk nog maar een dag of acht geleden geopereerd te zijn. Maar mama kon zich wel inbeelden dat ze zich stierlijk verveelde in het ziekenhuis.

En de zak snoep die we meehadden, die vlotte goed tussen papa en dochter.

 

Zaterdag heeft mama nog wat opkuis gedaan en ’s middags zijn we even naar oma en opa geweest om te gaan spelen in de tuin. Terwijl zijn we ook mee geweest naar mareintje. Ze was in alle geval heel blij om Cindy nog eens te kunnen zien. Ze kan maar eenmaal in de veertien dagen meekomen, daar het bezoekrecht van de papa ook speelt. Maar de momenten dat ze mee kan komen, geniet mareintje met volle teugen van het ‘jong geweld’.

Mama had terwijl ook dubbele foto’s in een album gestoken voor mareintje, zodat zij ook wat recentere foto’s had van ons.

’s Avonds is ‘kiki’ nog langsgekomen, waar mama ook haar hart nog eens kunnen luchten heeft, maar hij zei ook dat hij niet direct een oplossing zag voor het probleem. Toegegeven, langs de ene kant maakte dat mama ook wat moedeloos, maar het is nog tot dinsdag eer de confrontatie er zal zijn. Dus nu geniet ze nog met volle teugen van het weekend. We hebben nog met z’n drietjes leuk gespeeld, eten gemaakt en tafel gezet… Voor het m’n kleine meid haar bedtijd was…

 

Zondag waren we uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van Ilia. Het zoontje van een hele goede vriendin van mama (Saskia). Het feestje ging dit jaar door bij de omie van Ilia in Knokke. Dat was eigenlijk goed gekozen, want het was zalig warm weer en omie heeft een ruime tuin. Er was aan drank en eten voor de volwassenen zeker niets tekort, alsook voor de kleintjes was er veel… Vooral veel speelgoed.

Er waren nog vrienden van Saskia die kindjes hadden van rond dezelfde leeftijd. Dus het was een overeenkomst tussen drie ukjes van dezelfde leeftijd: Cindy, Ilia en Guust. Het was superlollig hoe die op den duur gingen samen spelen of elkaar begonnen na te doen. En toen de taart werd gepresenteerd, en versneden, wou er een kleintje enkel appel eten… Rarara, natuurlijk: Cindy. Mij maakte het niet zo uit dat ze liever appel dan taart at, alleen vond mama het wat vervelend om nog een appel te gaan vragen. Maar dat was uiteindelijk niet nodig, want ’s avonds werd er voor de ukjes zelfs nog brood en kaas voorzien. JJJ  

Rond half zes zijn we dan terug naar huis vertrokken, om ook wat drukte te kunnen vermijden. Hoewel mama langs de binnenwegeltjes is gereden, was het toch ontzettend druk. Natuurlijk wil iedereen genieten van zo’n zalig weer he…

Maar nu is mama doodmoe, en gaat ook haar bedje zoeken… Tot een volgende…

Vorige week maandagmorgen moest mama naar de tandarts terug om haar plombatie te laten vervolledigen, en is Cindy even naar opa gegaan. Tegen dat mama terug was had Cindy nog niet veel willen eten. Ze wou perse wachten tot mama terug was van de tandarts, maar owee voor mama om te eten. Dat ging zo simpel nog niet met die verdoving.

‘s Middags zijn ze samen naar de bibliotheek geweest om nieuwe boekjes en hebben we ook nog eens gepasseerd bij Sarah, een oude schoolvriendin. ’s Avonds bleef Cindy bij oma en opa slapen, zodat mama vroeg kon gaan werken en vroeg terug naar huis kon komen om met kleine Cindy te spelen.

 

Vorige vrijdagavond is Cindy dan ook terug meegegaan met mama naar huis, maar mama voelde zich niet zo leuk. Ze is op hetzelfde uur als Cindy in bed gekropen met de vrees dat ze griep had. Zaterdagmorgen heeft mama de dokter laten komen omdat ze ’s nachts koorts begon te maken en pijn had in haar spieren. De dokter zei dat mama pijnstillers moest nemen en veel rusten. Dat heeft mama ook gedaan, haar heel rustig gehouden deze dag. Gelukkig was Cindy heel braaf en kon ze merendeel van de tijd ook in haar eentje spelen.
Maar de zaterdag op zondagnacht was het serieus minder, want mama begon helse pijnen te krijgen in haar schouder en rug. Ze had ’s nachts gebeld naar spoed om te weten wat te doen. De spoedarts raadde haar aan om dafelgan 1g te nemen om te koorts en pijn te doen zakken, en als het niet beterde tegen de middag dan af te komen. Mama had gevraagd aan oma en opa of Cindy mocht bij hun blijven zodat mama wat kon rusten in de hoop dat de pijn zou overgaan, maar niets was minder waar. Opa is na de middag toch mogen komen om mama naar het ziekenhuis te brengen.

Het was een longontsteking die mama had en nog geen kleintje. Ze hebben mama in het ziekenhuis gehouden omdat ze te veel koorts had ook. Gelukkig waren oma en opa zo lief om voor Cindy te willen zorgen en ook elke dag af te komen naar het ziekenhuis zodat mama haar kleine meid kon zien. Maar mama zat ook te denken dat voor Cindy en haar ouders dit niet zo gezellig was en dat het misschien ook beter was dat Cindy een paar dagen eerder met haar papa zou kunnen vertrekken naar Frankrijk.

Mama had Cindy’s papa een sms gestuurd met de vraag of hij dat zag zitten om het verlof een tweetal dagen op te schuiven daar ik zo ziek was. Hij vond het zelf lief van me dat Cindy vroeger mee mocht op verlof met hem, maar voor mij kwam het persoonlijk ook beter uit want heeft mijn kleine meid aan zo’n zieke moeder die nauwelijks kan spelen met haar. Woensdagavond is haar papa haar komen ophalen bij mijn ouders om naar zuid-Frankrijk te gaan. Tot nu toe heb ik toch al een paar smsjes teruggehad met de melding dat Cindy haar daar goed amuseert (vooral in het water), en dat ze soms toch zegt dat haar mama ziekjes is. Dus dat is wel een grote geruststelling.

 

Maar al bij al zal ik toch blij zijn dat ik mijn kleine meid volgende week zaterdag zal terugzien. Nu heb ik nog een kleine week om veel te rusten en te genezen, want weet je, dit wil ik geen tweede keer…

Maandag was het opa die voor Cindy zorgde. Ze heeft zich goed geamuseerd. Dinsdag moest Cindy terug naar de crèche. Zo konden oma en opa eens naar mareine gaan om te zien hoe het met haar ging. Er was alleszins nog geen beterschap. Mama is ’s avonds Cindy van de crèche gaan halen omdat ze toch de rest van de week thuis was.

Woensdag moesten we ’s morgens eerst om boodschapjes geweest terwijl we de auto hadden en daarna naar K&G. Cindy evolueert heel goed mentaal als fysiek. Ze heeft ook een groeispurtje gehad, ze is 4cm gegroeid op 3 maand tijd. Ik had het alleszins gemerkt aan haar t-shirtjes.

Mama wou deze middag eigenlijk mareine gaan bezoeken in het ziekenhuis, maar daar mama haar buikje ook niet 100% was heeft ze het risico niet genomen. Ze heeft wel gebeld naar haar oma. Er is nog altijd geen verandering en mareine heeft nog altijd veel pijn en kan nog niets eten. Mama is erg bezorgd en hoopt dat alles snel betert.

 

Donderdag is mijn kleine meid al 2 jaar geworden!!! ’s Middags zijn we eerst naar de kapper geweest, want haar froufrou was echt lang, daarna zijn we doorgewandeld tot aan de fietsenhandelaar om haar fietsje op te halen. Cindy was heel blij en trots toen ze haar fietsje zag. Maar echt snappen waarvoor de pedalen dienen doet ze nog niet. Mama heeft zich bijna een breuk getrokken om haar vooruit te krijgen op het fietsje.

Daarna zijn we naar het speelpleintje geweest omdat het toch zo’n mooi weer was. Daar heeft Cindy nog wat geravot. Ze vond het alleszins super om op de schommel te zitten, al was het alleen of samen met mama.

 

Vrijdag heeft Cindy een paar uurtjes bij opa moeten blijven omdat mama een afspraak had in Brugge. Toen mama terug thuis kwam bij oma en opa hadden ze geen al te goed nieuws ivm mareine. Ze werd met spoed klaargemaakt om naar het ok te worden gebracht. Het was alleszins voor iedereen bang afwachten.
Mama had deze middag nog gebeld naar mareine en ze klonk best goed aan de telefoon. Ze klaagde wel dat ze veel pijn had en zo, maar haar moraal was best goed. Uiteindelijk heeft ze de operatie best goed doorstaan en moet de nacht doorbrengen op ICU.

 

Zaterdag was er nog geen beterschap met mareine ondanks de operatie. Oma en opa zijn ’s morgens gegaan. Desondanks dat Cindy naar haar papa was voor haar grote verjaardagsfeest, durfde mama niet direct meegaan naar het ziekenhuis. Ze was bang voor wat er ging zijn, maar zondag zou ze zeker gaan, je kan maar nooit weten, want ’s middags had mama’s tante gebeld met het nieuws dat mareine een tweede keer onder het mes zou moeten gaan. Er waren complicaties opgetreden, maar door dat de bloeddruk niet stabiel bleef konden ze het niet direct doen… Afwachten was de boodschap…

Cindy heeft zich alleszins goed geamuseerd bij haar papa. Ze had er een groot verjaardagsfeest met al haar tantes, nonkels, haar neefjes en nichtjes. Ze heeft ook leuke cadeautjes gekregen. Van haar papa zou ze een nieuwe slaapkamer hebben gekregen, maar mama heeft die tot nu toe nog niet mogen zien.

Toen we terug bij oma en opa thuiskwamen zei oma dat de operatie niet doorging en dat de situatie niet verslechterd was bij mareine. Maar dat de situatie wel kantje boordje is. Opa heeft voorgesteld samen met Cindy een toertje te wandelen op de zeedijk terwijl mama en oma naar mariene gaan in het ziekenhuis morgen, omdat mama haar nog eens zou kunnen zien.

Desondanks dat mama’s oma al 86 is, wil mama haar zekerlijk nog niet verliezen… Niemand niet, ze is de rots in onze branding.

 

Zondagmiddag zijn oma en opa achter ons gekomen om een bezoekje te brengen aan mareine. Opa is met Cindy naar de cafetaria gegaan, terwijl mama en oma een bezoekje brachten aan mareintje op ICU. Mama had haar totaal niet herkend, wat ze eigenlijk best schokkend vond. De medicatie zorgt ervoor dat ze opzwelt in haar gezicht en zo, maar ze leek ook best vredig te slapen doordat ze haar in een kunstmatige slaap houden.

Het lijkt voorlopig alle dagen een heel klein beetje beter te gaan, maar we zijn er nog lang niet. Ze hebben al haar dosis van de bloedmedicijnen gehalveerd, maar ze moeten nu heel langzaam afbouwen, want zonder dat is ze er niet meer. Mama was toch blij dat ze gegaan is, hoewel ze niets heeft kunnen zeggen tegen haar oma. Het enigste wat we allen kunnen doen is vreselijk hopen dat alles in orde komt.

Nadien zijn we allen nog wat gaan uitwaaien (-zweten) op de zeedijk. We hadden Cindy’s nieuwe fietsje meegenomen zodat we haar konden leren fietsen. Dat was buiten de waard gerekend, zij vond het fijner om geduwd te worden natuurlijk. En ja, de rest moest ook af en toe eens bijsturen, want ze vond soms de passanten begluren veel leuker dan haar te concentreren op haar fietsje.  

De tweede helft van november was alleszins zo leuk niet als de eerste... Cindy kwam 2 weken ziek terug van haar papa (39.2°C) en hij wist natuurlijk terug van niets. De maandag werd ze geconstateerd met een ontstoken maag (iets gegeten wat ze niet kon verwerken), dus dat was nog niet zo erg. De woensdag kon ze terug naar chrèche en de rest van de week normaal ook,of dat dachten we... Woensdag op donderdagnacht belde mijn ma me om 3u dat Cindy met 40.2°c koorts zat, dus nogmaals de dokter laten komen. Ze had er een zware luchtweginfectie en ontstoken tandvlees bovenop gekregen. Dus had ik geluk dat mijn vader wou thuisblijven om voor haar te zorgen die twee dagen en kon ik nog gaan werken.

 

Dinsdag geleden was het terug minder leuk, maar dan voor mij. Ik werd, toen ik s morgens naar het station vertrok, van de baan gereden. Dus ik kon naar het ziekenhuis. Ik had een ontstoken pees, water en bloed achter mijn knieschijf. Voor de rest veel blauwe plekken en schaafwonden, maar mijn knie kon ik alvast niet meer  plooien. Nu gaat het al beter, maar plooien kan ik die knie nog altijd niet door de korst die op de wonde groeit.

Op de koop toe wordt ik donderdag nogmaals geconstateerd met een geperforeerde oorontsteking die maar niet wil genezen. Heb gisteren nogmaal de dokter van wacht laten komen en die geeft me nog iets extra gegeven... Maar helpen??  Neh, de pus blijft maar komen.
Ik ben zo blij dat Cindy een enorm brave meid is geweest de afgelopen dagen voor haar zieke mama... Braaf eten en spelen,  en soms eens met mama... Toch lief om zien...

Nu hopen dat december wat positiever is dan de tweede helft van november....  

Vandaag is Cindy voor de eerste maal naar de kapper geweest. Haar haar was al redelijk lang geworden en hing voor haar ogen, en haar oma wou natuurlijk ook dat ze er piekfijn zou uitzien zaterdag op haar eerste verjaardag.

Ze vond het eerst maar raar waar ze zat. Ze wist niet wat ze er van moest verwachten, en huilde ook af en toe eens van 't verschot. Uiteindelijk was het rap voorbij, op tien minuutjes was het gepasseerd. Mama heeft een lokje haar van haar meegekregen als herinnering van haar babylokjes. Ik heb het in foto album bijgestoken. 

Het eindresultaat mocht er zeker wezen. Ze kan tenminste terug uit haar ogen zien.

Het was me alleszins een weekendje. Het plaagje is allezins terug in het land. Vrijdag begon Cindy al mottig te doen van haar maag, en zaterdagmorgen was het helemaal prijs. Dan ook maar naar de dokter geweet en die bevestigde me dat ze inderdaad lat had van een buikgriepje.

Dan maar de raad opgevolgd van de dokter en haar eigenlijk zoveel mogelijk laten drinken. Ze was eigenlijk best te doen, tot de nacht kwam...

Om 3u werd ze in volle paniek wakker en toen ik haar vastnam had ze ook gloeiend heet. Als ik haar temperatuur nam was die  40.2°C. Tuurlijk was ik doodongerust omdat ik in eerste instantie niet meer wist te doen dan iets te steken voor de koorts. Maar ze bleef maar huilen en overgeven. Uiteindelijk heb ik de dokter van wacht maar gebeld omdat ik er niet gerust in was. Zo'n hoge koorts heeft ze nog nooit gehad.
't Was inderdaad ook een beetje paniek voor niets als puntje bij paaltje kwam, want na een uur was de koorts al gezakt naar 38.8°C.  Ze heeft dan uiteindelijk nog een klein beetje slappe melk gedronken en heb haar dan in haar body onder een laken te slapen gelegd op aanraden van de dokter. Ze zou zo rapper haar koorts kwijt geraken.

Nu ja, uiteindelijk heeft de dokter evengoed mijn vader en mij ook nog mogen  onderzoeken het gat in de nacht. Want wij waren beiden ook al gesneuveld aan de buikgriep.    De engiste die nog overeind staat is mijn moeder...

Deze morgen was ze verre van ok, ze had zelfs de grootste moeite voor melk of water binnen te houden. Naargelang de dag vorderde ging het al ietsje beter, maar zeker nog niet om te zeggen dat ze morgen naar nanna Joska kan gaan. Dus ik heb haar gebeld om het te melden en was maar wat blij dat ze er begrip voor had.  

 

Morgen ga ik alvast terug gaan werken, ik voel me er al goed genoeg voor. Maar mijn vader die is samen met Cindy nog verre van ok. Dus die zorgen morgen wel voor elkaar in mate van het mogelijke. Hoewel ik liever bij mijn kleine meid zou zijn natuurlijk, maar mama moet nog centjes verdienen of het zal nooit lukken voor ons tweetjes later. Al een geluk dat opa er nog is.